عشق، اولین قربانیِ سفره‌های خالی است. در دنیایی که همه چی

عشق، اولین قربانیِ سفره‌های خالی است. در دنیایی که همه چیز را با عدد می‌سنجند، ما به "صفر"های حسابمان باختیم، نه به سردیِ دلهایمان. چقدر غم‌انگیز است که یک تکه کاغذِ بی‌ارزش به نام “پول”، می‌تواند تمامِ ارزشِ سال‌ها خاطره را زیر سوال ببرد. خداحافظی کردیم، نه چون دلمان لرزید، بلکه چون پاهایمان برای این حجم از “دوییدن و نرسیدن” دیگر جانی نداشت.
دیدگاه ها (۱۶)

روزی فکر می‌کردم دنیا جایِ قشنگی است، اما حالا می‌فهمم که زی...

«گاهی رنج، دیگر یک حس نیست؛ یک هویت است. به نقطه‌ای می‌رسی ک...

آدمِ “هَول”، تشنه‌ای است که به هر سرابی چنگ می‌زند و در نهای...

ما نسلی هستیم که لذت را در پیکسل‌هایِ درشتِ “قارچ‌خور” و “کن...

​ما متبحرترین آدم‌های روی زمین در چیدنِ مرثیه‌های بلند بر خا...

باد سردی از میان پنجره‌های بلند و سنگی تالار به داخل می‌پیچی...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط