کاش می‌شد

کاش می‌شد

یک بار دیگر

در را باز کنی

من با لبخند بدوم سمتت

و تو بگویی:

دخترم، خسته نباشی…

اما حالا

من مانده‌ام

و دلتنگی‌ای

که هر روز

اسم تو را صدا می‌زند.

بابا رفتی و خانه بی‌تو

پر از سکوتِ سنگین شد

تمام پنجره‌ها انگار

به یک غروب غمگین شد

نه دست گرمت مانده بر شانه

نه خنده‌های ساده و آرام

فقط دلی که بعد از رفتنت

هر شب به گریه می‌رسد، هر شام

بابا…

تو رفتی و من ماندم با خانه‌ای که صدایت را کم دارد،

با روزهایی که دیگر مثل قبل روشن نیست،

و با دختری که هنوز هم هر وقت دلش می‌گیرد،

اول تو را صدا می‌زند.


.


.


.