ماه،

ماه،
مهربانم،
بگو من چه کنم؟
با این همه گل خشکیده ای که،
زیبایی خود را نثار فراغ تو در گلدان،
ترک خورده ی روحم کرده اند؟
و نهالی که در نبود تو طناب دار،
به گردنم آویخته تا در هیچ لغت نامه ای،
مورد استقبال واقع نشود،
بگو چه کنم،
با این همه فاصله،،
تو بهار را با حضور سبزت به کدامین،
سرزمین برده ای؟
که زمستانش سهم کوچک دل من
شد،
برای تک تک واژه هایی که هستی شان،
وام دار توست،
وامدار همان سکوت آبی،
همان نگاه مهربان،
و همان صدای قشنگ،
هر کس نداند تو خوب می دانی،
که چه می گویم و چقدر تنها هستم،
مهربانم 😢😢💔💔