وقتی دلت تنگ می‌شود،

وقتی دلت تنگ می‌شود،
بغضی آرام گوشه‌ی گلویت خانه می‌کند
و تو فقط سکوت می‌کنی...

نه حرفی می‌زنی،
نه اشکی می‌ریزی،
فقط سعی می‌کنی خودت را از خودت پنهان کنی.

اما ناگهان نوایی غمگین آغاز می‌شود...
هر نت،
دلتنگی را عمیق‌تر می‌کند؛
هر نغمه،
بغض را نزدیک‌تر...

و تو می‌فهمی بعضی موسیقی‌ها
برای شنیده شدن نیستند؛
برای این‌اند که
آدم را ببرند به جایی دور،
به یک خاطره،
به یک نبودن،
به کسی که نیست
اما هنوز تمامِ دل،
جای خالی‌اش را می‌شناسد.

گاهی یک نوای غمگین
تمامِ آن چیزی می‌شود
که زبانت از گفتنش عاجز است؛
و تو می‌مانی
و چشمانی که دیگر توانِ پنهان کردن ندارند...

عجیب است؛
آدم وقتی دلتنگ است،
نباید موسیقی غمگین گوش بدهد...

اما مگر دل،
وقتی دلش گرفته،
جز غم را می‌فهمد؟

بعد یه سری اتفاق هایی که نباید می افتاد
اما اتفاق افتاد آدم دیگه ای میشی..

تو ماندی ترین #عزیز رفته ی منی.بابا ...🖤🥀

ـ

ـ

ـ