P

P.3
Last Part
_
خونه گرمی که دیگه از بین رفته بود
شونه موهایی که هنوز موهای طلایی بلند توش گیر کرده بود.
لباس های کنار اتاق که میخواست اونارو بندازه لباسشویی
لباس های جدیدی که با ذوق خریده بود و جلوش میپوشیدشون.
شونه محکمی که دیگه خالی شده بود و چشماش روی اون بخواب نمیرفت.
بوسه های تلخی که از لب های شیرین دلباخته ای گرفت.
آخ که مجنونش بودمو بس.

با یادآوری این خاطرات تحمل نکرد و زد کنار.
دیوونه از ماشین پیاده شد
زیر اون بارون شدید به زانو افتاده بود.
دست هاشو روی گوشاش گذاشت و داد زد:

جونگکوک: حاضرم صدای فریاد و عذابتو بشنوم تا این رعد و برق لعنتی.

فقط براش یه نامه گذاشته بود و رفته بود.

جونگکوک: خونمو رو سرم خراب کردی
خودت گذاشتی رفتی.
فقط دروغ بگو که برگشتی
کل خونه رو برات شمع میچینم

سریع برگشت خونه
خونه هنوز بوی آشنای قشنگشو میداد:)
به سمت اتاق رف
همه عکساشو از دم پاره کرد.
هرچی عکس بود و انداخت توی شومینه و سوزوند.

جونگکوک: لعنتی تو مردی چرا هنوز داری توی ذهن من داری زندگی میکنی؟

عکس رو میشه پاره کرد
لباساشو میشه انداخت دور
وسیله هاشو میشه از بین برد
ولی اون خنده ها
اون صدا
میشه فراموششون کرد؟
_
پایان