دست هایت برایم مرحمی است...

دست هایت برایم مرحمی است...
مرحمی برای گریز از ترس دوری
و نبودنت
لمس دستانت مرا به نهایت می برد
، نهایت بودن و داشتنت
چشم هایت برایم امیدی است
امیدی برای بودن، ماندن، انرژی
گرفتن و اعتلا
نگاهت هر بار در عمق وجودم
ریشه میکند...
ریشه اش ساقه میدهد، ساقه اش گل
گل احساس، عشق ، محبت
بویت مرا تا اوج روانه می سازد...
اوج با هم بودن .. اوج پرواز .. اوج
روزهای خوب
زنگ صدایت دلنواز ترین موسیقی،
و روح بخش جان است...
شرم خاموشت مرا دیوانه و مست و
پی پروا می کند...
و به داشتنت محتاج تر
اخم و گره ی ابروانت شیرین ترین دلبری هاست...
می شود آیا شهد نوشین لبانت مرا
تا نهایت خواستن برد...
یا صدای نفست نوازشگر گوش های
خسته ام شود....
آغوشت،آه..آری آغوشت..
آغوشت امن ترین جایگاه عشق
است
و بوسه هایت خاطره انگیزترین
خاطره هاست..ماندگار ترین یادگار ها
یادت زخم دلم را هر روز نمک پاش
میکند...
و
چه تلخ است...
تلخ..
تلخ..
هستی اما نه در کنار من!
در ژرفای قلب تکه تکه ام می مانی
تا ابد نازنینم ...