گاهی از خودم می‌پرسم چرا همیشه در انتهای شب، به دنبال این

گاهی از خودم می‌پرسم چرا همیشه در انتهای شب، به دنبال این آهنگ‌ها می‌گردم؟ چرا همیشه ملودی‌هایی را انتخاب می‌کنم که انگار از جنسِ اشک‌های من هستند؟ شاید چون شب، حقیقت را از چهره‌ی روز می‌پوشاند. در روز، من ادایِ "خوب بودن" را در می‌آورم، اما در شب، زیر نورِ ضعیفِ صفحه گوشی و با صدایِ آهنگ، تمامِ شکستگی‌هایم را به نمایش می‌گذارم. موسیقی، تنها دوستِ بی‌دردسرِ من است؛ چون او هیچ‌وقت از شنیدنِ غم‌هایِ تکراری‌ام خسته نمی‌شود. او فقط می‌خواند و من... من فقط گوش می‌دهم و می‌گذارم شب، تمامِ من را ببلعد».
#غمگین