غم نان سنگینترین غباریست که بر آینهی روح مینشیند

غمِ نان، سنگین‌ترین غباری‌ست که بر آینه‌یِ روح می‌نشیند. وقتی تمامِ توانِ یک انسان، صرفِ بقا و دویدن دنبالِ تکه‌ای نان برایِ سفره‌ای خالی می‌شود، دیگر مجالی برایِ رویا، هنر و عشق نمی‌ماند. تلخ‌ترین قسمتِ ماجرا اینجاست که آدم‌ها نه برایِ “زندگی کردن”، بلکه برایِ “زنده ماندن” می‌جنگند؛ و در این میان، جوانی و آرزوها، اولین قربانیانِ مسلخِ فقر هستند