میگه مقصدی نیست.....«ما چه باشیم، چه نباشیم، جهان در گذرا

میگه مقصدی نیست.....«ما چه باشیم، چه نباشیم، جهان در گذراست.
این جمله، گاهی مثلِ یک بغضِ فروخورده در گلویم می‌پیچد. دنیا را می‌بینم که بی‌اعتنا به دلتنگی‌هایِ ما، مسیرِ خودش را می‌رود؛ خورشید بی‌توجه به جایِ خالیِ آدم‌ها طلوع می‌کند و فصل‌ها یکی پس از دیگری می‌گذرند.

غمگینم؛ نه فقط برایِ رفتن‌ها، بلکه برایِ تماشایِ این بی‌قراریِ دنیا که هیچ‌چیز را ثابت نگه نمی‌دارد. انگار همه‌چیز در این عالم، مسافری است که چمدانش را بسته و به انتظارِ رفتن نشسته است.

کاش می‌شد در این هیاهویِ گذرا، گوشه‌ای دنج برایِ ماندگاری پیدا کرد. کاش یادمان بماند که این دردِ هجران، تنها نشانه‌ای است که ما برایِ این دنیایِ فانی ساخته نشده‌ایم.

خدایا! در این جهانِ که هر لحظه‌اش بویِ دوری می‌دهد، دلم به همان «حضورِ تو» گرم است که هرگز نمی‌گذرد و هیچ‌گاه رفتنی نیست. کاش در این مسیرِ کوتاه، یادمان نرود که باید چگونه زیست تا ردپایی از نور، از خود به جای بگذاریم.»

.

.

.