ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من

ای بی وفا ، راز دل بشنو ، از خموشی من
این سکوت مرا ناشنیده مگیر

ای آشنا ، چشم دل بگشا ، حال من بنگر
سوز و ساز دلم را ندیده مگیر

امشب که تو ، در کنار منی ، غمگسار منی
سایه از سر من تا سپیده مگیر

ای اشک من ، خیز و پرده مشو ، پیش چشم ترم
وقت دیدن او ، راه دیده مگیر

دل دیوانه ی من به غیر از محبت
گناهی ندارد ، خدا داند

شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی
پناهی ندارد ، خدا داند

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان
به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز این اشک سوزان
دل نا امیدم گواهی ندارد ، خدا داند

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو
سرم دارد شور جاودانه ی تو

روی دل بود به سوی آستانه ی تو
چو آید شب، در میان تیرگی ها، گشاید پر

روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو