خدایا کفر نمیگویم

خدایا کفر نمیگویم
پریشانم چه میخواهی تو از جانم
مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی
خداوندا اگر روزی ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای تکه نانی
به زیر پای نامردان بیاندازی
و شب آهسته و خسته
تهی دست و زبان بسته
به سوی خانه بازآیی
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟؟
خداوندا
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت برسایه ی دیوار بگشایی
لبت بر کاسه ی مسی قیراندود بگذاری
و قدری آن طرف تر
عمارت های مرمرین بینی
و اعصابت برای سکه ای
این سو و آن سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر میگویی
نمیگویی؟؟
خداوندا اگر روزی بشر گردی
ز حال بندگانت با خبر گردی
پشیمان میشوی از قصه ی خلقت
از این بودن،از این بدعت
خداوندا تو مسئولی
خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است
چه رنجی میکشد آن کس که انسان است و
از احساس سرشار است
(کارو)