عقل و دل روزی ز هم دلخور شدند

عـــقل و دل روزی ز هـــم دلخـــــور شـــــدند
هـــــر دو از احـــــساس نفـــرت پر شـــــدند
دل به چشمـــــان کســـــی وابســـته بـــــود
عـــــقل از این بچـــــه بازی خســـــته بــــود
حـــــرف حـــــق با عقل بــــود اما چه ســـود
پیـــــش دل حقــانیـــــت مطـــــرح نـــــبود
دل به فـــــکر چـــــشم مشکـــی فام بــــود
عقــــــــــل آگاه از خـــــیال خـــام بـــــود
عقــــــــل با او منطـــــقی رفتـــــار کــرد
هـــــر چه دل اصــرار عـــــقل انکار کرد
کشـــــمکش ها بینـــــشان شـــــد بیشتـر
اخـــــتلافـــــی بیشـــــتر از پیـــــشــتر
عاقبـــــت عـــــقل از سر عاشـــــق پرید
بعـــــد از آن چشمان مشـــــکی را نــدید
تا به خـــــود آمـــــد بیابان گـــــرد بـــود
خنـــــده بر لب از غـــــم این درد بـــــود