موهایت را می بافم

موهایت را می بافم
و تمام شعرهای جهان ته می کشند!
گونه هایت کوه نور اند
و لب هایت، بی اراده می رقصند.
سیگاری روشن می کنم،
کلاهم را بر می دارم
و از چشمانت سر می روم...