پیشنهاد اول دوست معمولی

پیشنهاد اول دوست معمولی
پیشنهاد دوم دوست اجتماعی
پیشنهاد سوم دوست همه جوره
پیشنهاد چهارم ازدواج سفید
پیشنهاد پنجم...........
دلم برای اونایی که از تنهایی می نالن دیگه نمی سوزه...
اونا خودشون قسمتی از این فاجعه هستن
فاجعه ای که محصول نوع نگرششون به رابطه اس...
اینجا ایرانه....
درصد خانواده هایی که ازدواج سفید رو قبول می کنن هنوز در اقلیته...
هر خانواده ای هم تا یه جایی و به یه مدتی دوست پسر و دوست دختر رو برای فرزندش می پذیره....
هیچکدوم از این خانواده ها هم نمی دونن که دختر و پسرشون چطوری دارن از خط قرمز ها فراتر میرن و چه رابطه های مجهول الهویه و معلوم الحالی رو تجربه می کنن...
اینجا ایرانه...
شرایط اقتصادی دامن زده به ندادن اون پیشنهاد پنجم
اما یه چیز دیگه ای ام هست که از ریشه زده این پیشنهاد پنجم رو...
کافیه دست دراز کنی و اون آدمی رو که میخوای برای اون رابطه عجیب و غریب و تعریف نشده ای که میخوای پیدا کنی....
دیگه چیز تجربه نکرده ای باقی نمونده و اون پناه بردن از تنگناها به ازدواج دیگه معنی نداره...
داشتن فرزند هم که با جمله ای مثل این که " مگه دیونه ام یه آدم بیگناهو به این دنیا بیارم و بدبختش کنم " منتفی میشه...
از یه جهاتی شاید خوب باشه اما محصولش آدم های بلاتکلیفیه که از تنهایی شاکی ان اما از تشکیل خانواده فراری...
خودمون رو دریغ نمی کنیم و به دوستی های عجیب و غریب چراغ سبز نشون میدیم و انقدر به پوچی در رابطه های متعدد میرسیم که در نهایت تنها می مونیم...
دلم برای تنهایی های همه شبیه به هممون نمیسوزه...
متجدد تر و زیباتر و خوشتیپ تر شدیم اما نه انقدر مردونگی مونده که بخوایم ستون یه خانواده بشیم
نه انقدر زنونگی که پشت یه مرد وایستیم و با تدبیرمون یه زندگی رو سر و سامون بدیم...
و حتی نه انقدر قوی و بی نیاز و با وجدانیم که تنهایی رو بپذیریم و نه پیشنهاد دهنده همچین رابطه هایی باشیم نه پذیرنده این رابطه ها...
هیچوقت به بچه هایی فکر کردید از پوست و خونتون...؟
نه بهتره فکرشو نکنیم... اگر قراره با این فرهنگ و نگرش، ما باشیم پدر و مادرشون