حالا من دقیق نمی‌دونم کی مقصره و کی نیست...

حالا من دقیق نمی‌دونم کی مقصره و کی نیست...
کی می‌دوعه که رابطه تموم بشه، کی می‌دوعه که رابطه ساخته بشه،
کی صدشو می‌ذاره و کی دیگه نمی‌تونه بیشتر از این بذاره،
کی می‌رنجونه، کی دنبالِ سازشه،
کی می‌شکنه و کی هنوز داره دنبال راهی می‌گرده برای جوش دادنِ تکه‌های شکسته...
من نمی‌دونم توی هر رابطه‌ای چی گذشته و حق با کیه.
فقط می‌خوام بگم اگه توی یه رابطه‌اید و هنوز خوبید،
اگه کنار هم حالِ دلتون خوبه،
اگه هنوز تهِ همه‌ی ناراحتی‌ها و دلخوری‌ها، همدیگه رو می‌خواید،
خواهش می‌کنم راحت از هم نگذرید.
بمونید و درستش کنید.
صدتون رو بذارید و از نو بسازیدش؛
از همون جایی که خراب شد، از همون جایی که حرف‌ها نگفته موند،
از همون جایی که یکی شکست و اون یکی نفهمید...
بخدا اون بیرون چیزی که فکر می‌کنید منتظرتون نیست.
اون بیرون هم پر از آدم‌های زخمیه؛
آدم‌هایی که خودشون یکی رو ول کردن،
یا یکی ولشون کرده،
و هنوز بخشی از زخم‌های گذشته‌شون رو با خودشون می‌کشن.
قبل از اینکه فکر کنید شاید «یک آدم دیگه» حالتون رو بهتر کنه،
زخم‌هاتون رو درمان کنید.
بشینید با خودتون و با هم حرف بزنید.
بفهمید از زندگی چی می‌خواید، از هم چی می‌خواید و برای چی هنوز کنار همید.
چون گاهی چیزی که دنبالش می‌گردیم،
آدمِ جدید نیست...
فقط آرامشی‌ِ که توی رابطه‌ی خودمون گمش کردیم.
اگه هنوز دوستش دارید،
اگه هنوز دلتون باهاشه،
اگه هنوز «ما» براتون معنی داره،
نذارید یه رابطه‌ی خسته، به یه عشقِ از دست‌رفته تبدیل بشه.
بمونید...
درستش کنید...
و اگر قراره دوباره شروع کنید،
این بار از اول، اما با دل‌هایی که دیگه نمی‌خوان همدیگه رو بشکنن. 🤍