سلام

سلام
خانه ام را میبینی ...؟
این فضای مجازی تنهاییم را ...؟
شاید باخود بگویی چه سوت و کور است و پرنده پر نمیزند ...
اما من نیازی به پرندگان نداشتم وگرنه بجای این صفحه باغ میساختم ...
من مرغ عشقم را که میخواستم بیاید به کلبه ی گمگشته ام که آمد ...
دیگر نیازی به هیچکس نیست ...
آری شاید آنقدر خسته کننده باشد که حال ماندن نداشته باشی ...
اما این نوشته ها کلام دل است ..!
کلام دلی که بی سبب میگیرد ...
برای کسی که هست و نیست ...

مهربانترین عشق جهان سلام ...
من همان دختر مہربان و دلشکسته ام که قلبی لبریز از عطوفت و سادگی دارم ...!
به تمام لبخندهایت قسم بی تو هلاک لحظه های روزگار میشوم ...!

《د
ل
م
گرفته》