دلنوشته دختر شهید دادنام، در روز پدر...
دلنوشته دختر شهید دادنام، در روز پدر...
سلام...نمی دونم از کجا شروع کنم، امروز قرار شد یه متنی از روز پدر بنویسم، هرچی فکر میکنم چیزی به ذهنم نمیرسه! آخه 25 سال قبل مثل همین امروز بود که وقتی سه ماه بیشتر نداشتم و هنوز گرمای بدن پدرمو به خوبی حس نکرده بودم، اونو از من گرفتند و منو با دنیای روبرو تنها گذاشتند...تازه میفهمم چرا از روز پدر خاطره ای ندارم...
بعضی اوقات که شعری در وصف پدر خونده میشه، شاید باورتون نشه! ممکنه برای خیلی ها کوچکترین آرزو دیدن پدر توی اون لحظه باشه، اما برای من تنها و بزرگترین آرزو همینه...
اما فراموش نمیکنم، هرچند پدر نبود و جای خالیش ...اما مادری داشتم که مثل کوه پشتیبانم بود..هیچ وقت یادم نمیره، هروقت بهونه بابا رو میگرفتم، مادر جوابی برای کودک خردسالش که بهانه دیدن بابا گرفته بود نداشت، و فقط گریه بود و گریه...
الان که دارم این مطلب و مینویسم دلم بدجور گرفته، آخه امروز چهارم خرداده و سالها از پاتک دشمن به شلمچه میگذره، دیروز روز پدر بود...چند ساله که چشمام خیره به در مونده تا شاید خبری از اون برام بیاد ...ولی حیف...حیف...حیف...میخوام بهش بگم: بابای خوبم، من دیگه توقع زیادی ندارم، فقط به یه تیکه استخون، پلاک، پاره ای پیراهن بیاد پیراهن ارباب بی کفن، قمقمه آبت حتی اگه سوراخ سوراخ شده باشه بیاد مشک پاره سقا و حتی یه نشونه از تو راضی ام و هنوز منتظرم بابا...
وقتی تو نیستی، همیشه آخر حرفم و با بغض میخونم: عمریست لبخندهای لاغر خود را، در دل ذخیره میکنم...برای روز مبادا...اما در صفحه تقویم روزی برای روز مبادا نیست...اما کسی چه میداند، شاید فردا روز مبادا باشد...و هر روز بی تو روز مباداست...
تقدیم به همه پدران آسمانی...شادی روح امام و شهدا صلوات
زینب دادنام، فرزند شهید غلامحسین دادنام
سلام...نمی دونم از کجا شروع کنم، امروز قرار شد یه متنی از روز پدر بنویسم، هرچی فکر میکنم چیزی به ذهنم نمیرسه! آخه 25 سال قبل مثل همین امروز بود که وقتی سه ماه بیشتر نداشتم و هنوز گرمای بدن پدرمو به خوبی حس نکرده بودم، اونو از من گرفتند و منو با دنیای روبرو تنها گذاشتند...تازه میفهمم چرا از روز پدر خاطره ای ندارم...
بعضی اوقات که شعری در وصف پدر خونده میشه، شاید باورتون نشه! ممکنه برای خیلی ها کوچکترین آرزو دیدن پدر توی اون لحظه باشه، اما برای من تنها و بزرگترین آرزو همینه...
اما فراموش نمیکنم، هرچند پدر نبود و جای خالیش ...اما مادری داشتم که مثل کوه پشتیبانم بود..هیچ وقت یادم نمیره، هروقت بهونه بابا رو میگرفتم، مادر جوابی برای کودک خردسالش که بهانه دیدن بابا گرفته بود نداشت، و فقط گریه بود و گریه...
الان که دارم این مطلب و مینویسم دلم بدجور گرفته، آخه امروز چهارم خرداده و سالها از پاتک دشمن به شلمچه میگذره، دیروز روز پدر بود...چند ساله که چشمام خیره به در مونده تا شاید خبری از اون برام بیاد ...ولی حیف...حیف...حیف...میخوام بهش بگم: بابای خوبم، من دیگه توقع زیادی ندارم، فقط به یه تیکه استخون، پلاک، پاره ای پیراهن بیاد پیراهن ارباب بی کفن، قمقمه آبت حتی اگه سوراخ سوراخ شده باشه بیاد مشک پاره سقا و حتی یه نشونه از تو راضی ام و هنوز منتظرم بابا...
وقتی تو نیستی، همیشه آخر حرفم و با بغض میخونم: عمریست لبخندهای لاغر خود را، در دل ذخیره میکنم...برای روز مبادا...اما در صفحه تقویم روزی برای روز مبادا نیست...اما کسی چه میداند، شاید فردا روز مبادا باشد...و هر روز بی تو روز مباداست...
تقدیم به همه پدران آسمانی...شادی روح امام و شهدا صلوات
زینب دادنام، فرزند شهید غلامحسین دادنام
- ۶.۱k
- ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط