*آنجا که قصه‌ی زندگی را می‌نوشتی،

*آنجا که قصه‌ی زندگی را می‌نوشتی،
خطوطِ کمرنگ را پاک کن!
نبودن ها را ترجیح بده
به بودن‌های نیمه‌کاره،
به حضورهای مبهم،
و به آدم‌هایی که
نه می‌مانند
و نه می‌روند...
گاهی یک «نبودنِ روشن»
می ارزد به «بودنی» که
هر روز تو را در بلاتکلیفی گم می‌کند...