مَن‌ کسی رو به خاطرِ نبودنش سرزنش نمی‌کنم، اما خودم رو به

مَن‌ کسی رو به خاطرِ نبودنش سرزنش نمی‌کنم، اما خودم رو به خاطر دل‌بستنَم نمی‌بخشم. نمی‌بخشم چون نمی‌خوام فراموش کنم. فراموش نمی‌کنم چون چیزی درونِ من کشته شده. ما حرف‌هایِ زیادی برای هم داشتیم با بغض‌های مشترک. تو همه‌ی تلاشت رو برای وابسته‌ کردن من به خودت انجام دادی، اما من همه‌ی سعیم رو برای این‌که بهت دل‌بسته نشم انجام ندادم. من مقاومت نکردم چون می‌خواستم توی دنیات باشم. دل‌بستم چون این ماجراجویی رو باهات دوست داشتم. قلبِ تسخیر شده، مثل قله‌ی فَتح شده‌ست. تو روح من رو به دست آورده بودی پس طبیعی بود برای ادامه دادن دیگه انگیزه نداشته باشی.
من هرروز وابسته ترعاشقتر دیوونه وااار
اما تو حتی تو احساست درجاهم نمیزدی
من اینقددوست داشتم اینقد زیاد ک بااینکه میدیدم عشق یطرفم بهت داره منونابود میکنه داره ازپادرمیاره منو اما نمیتونستم بیخیال عشقت بشم
اما میدونی همه اینارو هیچی اینکه یکی بغیراینکه حسی نداره بهت بگه توهم حس نداشته باش این از عشق یطرفم بهش بیشترعذابم میده درحدمرگ 💔

اره اون ی تیکه سنگ بودخودش قلبش روحش
اینوخوب میدونم💔