آدمی به مرور آرام میگیرد بزرگ میشود بالغ میشود و پای اشتباهاتش میایستد گذشتهاش را قبول میکند، نادیدهاش نمیگیرد میفهمد که زندگی یک موهبت است، یک غنیمت است یک نعمت است و نباید آن را فدای آدمهای بیمقدار کرد! اصلا از یک جایی به بعد حال آدم خودش خوب میشود...