هر زمــان مــی خــنــدی، احــســاس ســعــادت مــی ڪــنــم

هر زمــان مــی خــنــدی، احــســاس ســعــادت مــی ڪــنــم
عــاشــق غــیــری، مــن اعــلــام رضــایــت مــی ڪــنــم
روزها در فــڪــر تــو شــبــها بــه یــادت دل خــوشــمــ
پــشــت مــیــزم، در ســر ڪــارم، هوایــت مــی ڪــنــم
در مــیــان جــمــع و در خــلــوت نــدارد فــرق هیــچ
آن قــدر دل بــســتــه ام، پــیــوســتــه یــادت مــی ڪــنــم
تــا دلــت مــیــگــیــرد و حــس مــی ڪــنــم ســاڪــت شــدی
از تــمــام مــردم دنــیــا شــڪــایــت مــی ڪــنــم
بــا غــمــت غــمــگــیــنــم و وقــتــی تــو شــادی غــرق شــوق
عــشــق مــن! هرطــور بــاشــد رو بــه راهت مــی ڪــنــمــ!
ذڪــر تــســبــیــحــم خــدایــا خــوش نــگــه دارش مــدامــ
نــیــســتــی، مــن زیــر لــب بــی خــود صــدایــت مــی ڪــنــمــ
هی انــرژی های مــثــبــت را بــه وردی دور خــود
جــمــع و بــا فــوتــی بــه ســوی تــو هدایــت مــی ڪــنــمــ
هرڪــســی دارد نــگــاهی، ســویــم عــاقــل در ســفــیــه
اعــتــبــارم را فــدای یــک نــگــاهت مــی ڪــنــمــ!
اشــک مــی بــارد ز دردم بــاز مــی خــنــدم بــه تــو
بــد بــه ایــن دیــوانــه بــازی دارم عــادت مــی ڪــنــمــ!