استادی از شاگردانش پرسید: چرا ما وقتی عصبانی هستیم داد می

استادی از شاگردانش پرسید: چرا ما وقتی عصبانی هستیم داد می‌زنیم؟ چرا مردم هنگامی كه خشمگین هستند صدایشان را بلند می‌كنند و سر هم داد می‌كشند؟
شاگردان فكری كردند و یكی از آنها گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم.
استاد پرسید: این كه آرامشمان را از دست می‌دهیم درست است امّا چرا با وجودی كه طرف مقابل كنارمان قرار دارد داد می‌زنیم؟ آیا نمی‌توان با صدای ملایم صحبت كرد؟ چرا هنگامی كه خشمگین هستیم داد می‌زنیم؟
شاگردان هر كدام جواب‌هایی دادند امّا پاسخ‌های هیچكدام استاد را راضی نكرد...
سرانجام او چنین توضیح داد: هنگامی كه دو نفر از دست یكدیگر عصبانی هستند، قلب‌هایشان از یكدیگر فاصله می‌گیرد. آنها برای این كه فاصله را جبران كنند مجبورند كه داد بزنند. هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد، این فاصله بیشتر است و آنها باید صدایشان را بلندتر كنند.
سپس استاد پرسید: هنگامی كه دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقی می‌افتد؟
آنها سر هم داد نمی‌زنند بلكه خیلی به آرامی با هم صحبت می‌كنند.
چرا؟ چون قلب‌هایشان خیلی به هم نزدیك است. فاصله قلب‌هاشان بسیار كم است.
استاد ادامه داد: هنگامی كه عشقشان به یكدیگر بیشتر شد، چه اتفاقی می‌افتد؟
آنها حتی حرف معمولی هم با هم نمی‌زنند و فقط در گوش هم نجوا می‌كنند و عشقشان باز هم به یكدیگر بیشتر می‌شود.
سرانجام، حتی از نجوا كردن هم بی‌نیاز می‌شوند و فقط به یكدیگر نگاه می‌كنند!
این هنگامی است كه دیگر هیچ فاصله‌ای بین قلب‌های آن‌ها باقی نمانده باشد ...