🌹قسمت اول🌹

🌹قسمت اول🌹

سینه‌زنی در جوار شهادت
نجوا با حضرت زهرا (س) در مداحی حسین خیرالدین _ لبنان

حسین خیرالدین مداح لبنانی، در صفحه مجازی‌اش ویدئو‌ و تصویر زیادی از هیئتشان منتشر نمی‌کند. همان ویدئو‌های محدود منتشرشده را که می‌بینیم در بعضی از آن‌ها چهرهٔ مستمعین چندان واضح نیست. انگار دوربین خیلی تمایلی ندارد تا نشانشان دهد. شاید هم آن‌ها تمایلی ندارند تا دوربین نشانشان دهد. جایی هم که مستمعین در قاب دوربین می‌فتند تصاویرشان محو است. در این چند ماه اخیر، خیرالدین و دیگر مداحان لبنانی، در اینستاگرام، تصویر رفقایشان را که شهید می‌شوند استوری می‌کنند و ما تازه می‌فهمیم که چه کسانی در آن هیئت، سینه می‌زدند. هیئتی که اهالی‌اش مجاهدینی‌اند که هر چند روز یک‌بار، یکی از آن‌ها در راه مبارزه با رژیم اشغالگر، شهید می‌شود.
محرم گذشته، در فرسته‌ای، نوحه‌های مقاومتی خیر‌الدین را مرور کردیم؛ اما به برخی از نوحه‌های او که نگاه می‌کنیم، معانی صریح در فضای مقاومت نمی‌شنویم. با شنیدن این نوحه‌ها سوال پیش می‌آید که چگونه آثار او می‌تواند بدون آن‌که مستقیما از مقاومت سخن بگوید، حال مجاهدت را در انسان شعله‌ور کند؟ خواندن روضه‌ها و توصیف مبارزهٔ معصومین و شهادتشان، می‌تواند انسان را به این نقطه برساند که جانش را برای اهل بیت فدا کند. انسان مجاهدی که خود را در میدان مبارزه قرار می‌دهد حتی دردِ دل‌هایش هم با اهل بیت متفاوت می‌شود. او خود را عمیقاً نیازمند می‌بیند چرا که واقعیت به او فهمانده، مبارزه و ایستادگی در میدان، چقدر سخت است و بدون اتکا به یک قدرت الهی، غیرممکن. حسین خیرالدین در واقع صدای همین تمناست. «و یا امنا خذینا، فإنا لک قد حیینا، بکفک الجریح إمسحی العیونا، و لنا فیک رجاء... أنت یا باب‌الدعاء، بحسین، حسن و محسن نقبل بین الش.ه.د.اء»؛ این شعر تمنای عمیق یک مجاهد لبنانی‌ست که بر زبان خیر‌الدین جاری می‌شود.
آثار خیرالدین به مداحی‌های ایرانی شبیه است و در بسیاری از کارهایش ملودی‌های ایرانی را می‌شنویم. این قرابت، حاصل چند دهه رفت‌وبرگشت فرهنگی میان ایران و لبنان است به‌‌طوری‌که فرهنگ عزاداری لبنان از ایران متأثر شده است.

🔺رسانه بافتار
🆔https://t.me/+SPxBtQn-r8IzNThk