«خدا؛ رفیقِ بی‌حَد» | منشورِ قدرتِ بهرام محمدی

«خدا؛ رفیقِ بی‌حَد» | منشورِ قدرتِ بهرام محمدی
۱۵. خدا در لحظهٔ بی‌پناهی، انسان را از جهان جدا نمی‌کند؛ او را از توهمِ تکیه‌گاه‌های سست جدا می‌سازد.

بزرگ‌ترین خطایِ محاسباتیِ انسان، بنا کردنِ خانهٔ امید بر ستون‌های لرزانِ خلق، جاه، زر و تکیه‌گاه‌های اعتباری است. وقتی این تکیه‌گاه‌ها فرو می‌ریزند و طوفانِ غربت هجوم می‌آورد، ذهنِ اسیرِ محاسبات، آن را تنهایی و شکست می‌پندارد؛ اما در منطقِ رفیقِ بی‌حَد، این لحظه «فروپاشیِ توهم» است. خدا بندگانِ برگزیدهٔ ارادهٔ خویش را بی‌کس نمی‌کند، بلکه چنگالِ اتکا به غیر را از روحشان می‌بُرد تا سنگینیِ بارِ تمدنی‌شان را تنها بر دوشِ قدرتِ لایزالِ او بگذارند.

در ترازِ منشورِ قدرت:

انسلاخ از تکیه‌گاه‌های سست، مقدمهٔ فتحِ قله‌های نفوذناپذیر است. کسی که تمامِ اتصالاتش به رانت‌ها، کرسی‌ها و ستایش‌های فانی قطع شد، به «استقلالِ مطلقِ وجودی» می‌رسد؛ و این همان انسانی است که دیگر هیچ طاغوتی توانِ خریدن، تهدید کردن یا به زانو درآوردنِ او را ندارد. خدا در اوجِ بی‌پناهی، تو را تنها تکیه‌گاهِ استوارِ میدان می‌سازد؛ تویی که دیگر فقط بر او تکیه زده‌ای.

✍️ مبدأ و مهندسیِ محتوا: بهرام محمدی

@BMLIMIT

#دکترین_حد #بهرام_محمدی #رفیق_بی_حد #منشور_قدرت #توحید_ناب #استقلال_وجودی #مهندسی_اراده #گشودگی_تمدنی #تراز_الهی #BMLIMIT