باباجونم… 🖤🥀

باباجونم… 🖤🥀
هر سال همین روزا که می‌رسه، انگار دوباره همون روزِ تلخ رو زندگی می‌کنم… دوباره دلم می‌شکنه، دوباره دلتنگی می‌ریزه توی قلبم و دوباره جای خالیت بیشتر از همیشه آتیشم می‌زنه…

بابا جانم، می‌دونی چقدر سخته که آدم دلش برای یه نفر پر بکشه و دیگه هیچ راهی برای دیدنش نداشته باشه؟ چقدر سخته که دلم بخواد صداتو بشنوم، بغلت کنم، سرمو بذارم رو شونه‌هات و یه دل سیر برات از دلتنگی‌هام بگم، اما فقط بتونم به عکست نگاه کنم و اشک بریزم…

باباجون، از وقتی رفتی، یه گوشه از دلم برای همیشه خالی مونده… 💔
هرچقدر زمان می‌گذره، نه دلتنگیم کمتر می‌شه، نه جای خالیت برام عادی…
فقط یاد گرفتم با بغضی که توی گلومه زندگی کنم و دلتنگی‌هامو توی دلم پنهون کنم…

کاش می‌شد فقط برای یه لحظه برگردی… فقط یه بار دیگه صدات کنم «بابا» و تو جوابم رو بدی…
آخ که چقدر دلم برای خودت، برای صدات، برای بودنت و برای اون حس قشنگِ امنی که فقط کنار تو داشتم، تنگ شده…

باباجونم، سالروز آسمونی شدنت مبارک… 🕊️
تو رفتی و آسمونی شدی، اما من هنوز روی زمین موندم و هر سال با رسیدن این روز، دوباره از نو داغ نبودنت رو به دلم می‌گیرم…

دلم برات تنگ شده بابا…
یه دلتنگی که نه زمان آرومش می‌کنه، نه اشک سبک‌ترش…
کاش می‌شد یه بار دیگه دخترت باشم و تو فقط یه بار دیگه بغلم کنی… 🖤😭