بگذار

بگذار ؛
که بر شاخه این صبح دلاویز
بنشینم و از عشق سرودی بسرایم .
آنگاه ،
به صد شوق ،
چو مرغان سبکبال ،
پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم ...