من سردم و سردم ، تو شرر باش و بسوزان

من سردم و سردم ، تو شرر باش و بسوزان
من دردم و دردم ، تو دوا باش خدا را

جان را که مه آلود و زمستانی و قطبی ست
با گرم ترین پرتو خورشید بیارا

از دیده بر آنم همه را جز تو برانم
پاکیزه کنم پیش رخت آینه ها را

من برکه ی آرام و تو پوینده نسیمی
دریاب ز من لذت تسلیم و رضا را

هر لحظه که گل بشکفد آن لحظه بهار است
فرزانه نکاهد ز خزان ارج و بها را

می خواهمت آن قدر که اندازه ندانم
پیش دو جهان عرضه توان کرد کجا را

از باده اگر مستی جاوید بخواهی
آن باده منم ، جام تنم بر تو گوارا.....