اصلا عجله ای نداشتم واسه اومدن به خونه

اصلا عجله ای نداشتم واسه اومدن به خونه.
توی شلوغی آخر هفته ی خیابونای شهر ، دیگه غر نزدم.
ترافیک جاده رو با خونسردی تحمل کردم.
به خیلی هام راه میدادم
ضبط ماشین خاموش ، شیشه ها بالا ، توی بی تفاوت ترین حالت ِ ممکن نسبت به اتفاق های اطرافم.
نه هول هولکی کارام رو انجام دادم.
نه نگاهم به ساعت بود.
نه گوشیو چک کردم.
کلا نتش رو خاموش کردم و گذاشتم روی سایلنت .
خونه که رسیدم زدم شارژ.
کمتر حرف زدم .
بیشتر از روزای دیگه زیر دوش موندم.
شام رو به آرومی ردیف کردم و خوردیم.بد جوری فکرم مشغول بود.
ولی جوری رفتار میکردم که انگار نه انگار.
رفتم توی رختخوابم
باید بیدار بمونم تا خوابم ببره.
فکر و خیال کنم تا بلکه چشام سنگین بشه.
وقتی توی زندگیم نباشی این شکلی میشم.
نه انگیزه ای واسه زود اومدن به خونه دارم.
نه دلیلی واسه پای گوشی رفتن.
نه رمقی واسه عجله توی کار هام.
میشم یه مرده ی متحرک .
کسی که هیچ امیدی نداره.
هیچکس منتظرش نیست و برای هیچ کس بی تابی نمیکنه.
دیگه با شور و شوق کانال ها رو نمیگردم تا یه کلیپ خوشگل واسه استوری و پست پیدا کنم.
نت رو زیر و رو نمیکنم تا یه شعر میزون پیدا کنم و برای فرستادن کپیش کنم.
کسی نیست که اسممو با ذوق صدا کنه و منم با همه ی وجودم جوابشو بدم.
باید توی دلم قربون صدقه ت برم .
با خودم حرف بزنم و توی خلوتم دورت بگردم.
پستا و متن هات رو صد بار نگاه کنم و بخونم از نو و حسرت بخورم که چرا فرصت نداشتم تا بیشتر کنارت بمونم
#عاشفانه
(っ◔◡◔)っ ♥ Mahdi ♥