گاهے کہ با خودم صادق مےشوم، مےبینم هنوز بخشی از من درگیر

گاهے کہ با خودم صادق مےشوم، مےبینم هنوز بخشی از من درگیر توست؛ نہ مثل قبل، نہ با آن شدت قدیمے اما هست.
شبیہ زخمے کہ دیگر خون نمےآورد، ولے دردش یک‌جوری از زیر پوست مےگذرد. هر جا مےروم، چیزی از تو مرا همراهے مےکند؛ صدای خنده‌ات، نگاهت، یا آن سکوت سنگینے کہ همیشہ معنایے بیشتر از حرف‌ها داشت. چہ مےشود کرد؟ بعضے آدم‌ها نمےروند فقط شکل بودن‌شان تغییر مےکند.