عاشقانه های شبنم

درسته…
تنهایی گاهی شبیه نسیمِ آروم یه عصر پاییزیه؛
آروم، خلوت، بی‌هیاهو…
آدمو با خودش می‌بره تو دلِ فکرها، خاطره‌ها، رویاهایی که هنوز اتفاق نیفتادن.
اما…
یه‌جای راه، دلت می‌خواد صدات شنیده شه.
نگاهت با نگاهی گره بخوره که بفهمه، نه فقط ببینه.
یه نفر…
که وقتی لبخند می‌زنی، ته دلش روشن شه
و وقتی دلت می‌گیره، حتی اگه حرفی نزنی، آروم دستتو بگیره و بگه: "من اینجام."

داشتنِ کسی که وقتی یه آهنگِ قشنگ می‌شنوی، دلت بخواد همون لحظه براش بفرستی و بگی:
"این منو یاد تو انداخت..."
کسی که شب، با صدای نفس‌هاش بخوابی
و صبح، با پیامِ "صبح بخیرِ عشقم" بیدار شی...
این‌ها چیزیه که تنهایی، هر چقدر هم قشنگ، نمی‌تونه جاشو بگیره.

آره، تنهایی لطیفه، مثل مه صبحگاهی
ولی عشق…
عشق یه آفتاب گرمه که دل یخ‌زده‌تو بیدار می‌کنه.
و اون لحظه‌ای که دلت می‌خواد دنیا رو برای یه نفر قشنگ‌تر کنی
یعنی دیگه "من" نیستی، "ما" شدی.