وقتی شب دهان باز می‌کند تا زمزمه کند، صدایش دیگر نجوای با
وقتی شب دهان باز می‌کند تا زمزمه کند، صدایش دیگر نجوای باد نیست؛ سمفونیِ غریبی است که از میانِ نت‌هایِ خاک‌گرفته‌ی موسیقی‌ای قدیمی برمی‌خیزد و چنان در تار و پودِ سکوت رخنه می‌کند که انگار ستاره‌ها برای شنیدنش، نفس در سینه حبس کرده‌اند.»
- ۶.۷k
- ۲۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط