ای رهبر عزیزم،

ای رهبر عزیزم،
نمی‌دانم چگونه واژه‌ها را کنار هم بچینم تا سنگینی این احساس را بیان کنند. سال‌ها نامت برای ما نشانه استقامت، امید و ایستادگی بود. هر زمان که طوفان‌ها بر این سرزمین وزیدند، نگاهت دل‌های بسیاری را آرام کرد و کلامت چراغ راه شد.
اگر روزی تقدیر، ما را به لحظه وداع برساند، بدان که یاد و راهت در دل فرزندانت خاموش نخواهد شد. جسم‌ها می‌روند، اما آرمان‌های بزرگ در جان ملت‌ها زنده می‌مانند. تو به ما آموختی که عزت را با هیچ بهایی معامله نکنیم، در برابر ظلم سر خم نکنیم و برای حقیقت استوار بمانیم.
امروز با قلبی آکنده از احترام و محبت، با تو عهد می‌بندم که راهی را که به آن ایمان داشتی فراموش نکنم. عهد می‌بندم که در دفاع از ارزش‌ها و آرمان‌هایی که برای آن‌ها ایستادی، کوتاهی نکنم و در هر جایگاهی که باشم، برای سربلندی اسلام، ایران و مردمم تلاش کنم.
و اگر ادامه این مسیر بر دوش فرزندت قرار گیرد، عهد می‌بندم که یاور و پشتیبان او باشم؛ نه از روی تعصب، بلکه از سر وفاداری به راهی که آن را راه عزت، استقلال و خدمت می‌دانم. عهد می‌بندم که در روزهای آسان و سخت، حق را معیار قرار دهم و برای حفظ این امانت بزرگ از هیچ تلاشی دریغ نکنم.
ای رهبر عزیز، شاید روزی صدایت را نشنویم، اما درس‌هایت در گوش زمان خواهد ماند. شاید حضورت را نبینیم، اما یادت در قلب‌های عاشقان این سرزمین زنده خواهد بود.
خداحافظ ای مرد روزهای سخت؛ خداحافظ