در شب‌های من، ستارگان را دگر توان درخشیدن نمانده است

در شب‌های من، ستارگان را دگر توان درخشیدن نمانده است
ماه، از بیم نگاه غم‌آلود آسمان، به تبعید رفته و قرص روشن او، سال‌هاست در پرده‌ی خاموشی نهان است
و آسمان، در سوگ غیبت او، هر شب پرده‌ای دیگر از اندوه بر چهره می‌کشد...