آهنگ هوای گریه همایون شجریان

گاهی یک غمِ آرام می‌نشیند گوشه‌ی دل،
نه آن‌قدر بزرگ که فریاد شوی
و نه آن‌قدر کوچک که فراموشش کنی.
فقط هست…
مثل ابری که تمام روز بالای سرت قدم می‌زند
و نمی‌بارد.
بعضی شب‌ها آدم دلش می‌خواهد چراغ‌ها را خاموش کند،
پنجره را کمی باز بگذارد
و تکیه بدهد به سکوت.
دلش می‌خواهد هیچ‌کس چیزی نپرسد،
هیچ‌کس نگوید «چی شده؟»
چون بعضی حال‌ها توضیح‌دادنی نیستند،
فقط باید از سر بگذرند.
یک بغضِ قدیمی،
یک دلتنگیِ بی‌نام،
یک خاطره که هی می‌آید و می‌رود
و ردش را روی قلبت جا می‌گذارد.
انگار دنیا برای چند لحظه آهسته‌تر می‌شود
و تو می‌مانی و هزار فکرِ ناتمام.
گاهی دل از زیادیِ احساس سنگین می‌شود؛
از حرف‌هایی که گفته نشد،
از آدم‌هایی که ماندنی نبودند،
از «کاش»هایی که هیچ‌وقت به «شد» نمی‌رسند.
و این سنگینی، آرام‌آرام در تمام جانت پخش می‌شود
مثل هوایی که نفس کشیدن را سخت‌تر می‌کند.
در این لحظه‌ها
آدم فقط دلش می‌خواهد خودش باشد؛
بی‌نقاب، بی‌تظاهر،
با قلبی که اجازه دارد بلرزد،
اجازه دارد خسته شود،
اجازه دارد چند دقیقه از دنیا فاصله بگیرد
و در سکوت، خودش را بغل کند.
شاید همین مکث‌های کوتاه،
همین خلوت‌های بی‌صدا،
تنها راهِ سبک شدنِ دل باشد.

🎵 #هوای_گریه
🎤 #همایون_شجریان
#موسیقی_سنتی