زن زیبایی نیستم

زن زیبایی نیستم
موهایی دارم سیاه که فقط تا زیر گردنم می آید
و نه شب را به یادت می آورد
نه ابریشم
نه سکوتِ شاعرانه
نه حتی خیال یک خوابِ آرام
پوستِ گندمی دارم
که نه به گندم میماند
نه کویر
و چشم هایی
که گاهی سیاه میزند
گاهی قهوه ای
و گاه که به یاد مادرم می افتم عسلی میشوند
و کمی خیس
دست هایم... دست هایم
دست هایم مهربانند
و هر از گاهی
برایِ تو
به یادِ تو
به عشقِ تو
شعر می نویسند
مرا همینطور ساده دوست داشته باش
با موهایی که نوازش میخواهند
و دست هایی که نوازشت می کنند
و چشم هایی که
به شرقیِ صورتِ من می آیند
#توووووو🦋😘