زندگی گاهی شبیه به صخرهایست که موجهای مداوم رنج نه ب

زندگی گاهی شبیه به صخره‌ای‌ست که موج‌های مداومِ رنج، نه به یکباره، بلکه ذره‌ذره تراشَش می‌دهند. ما در جهانی گرفتار شده‌ایم که در آن دویدن، شرطِ بقاست و ایستادن، مترادف با فرو ریختن. حقیقت این است که روحِ آدمی برای این حجم از هجومِ ناملایمات طراحی نشده بود.

گاه چنان آوارِ سنگینِ “بایدها” و “نبایدها” روی شانه‌های هستی سنگینی می‌کند که کلمه “خستگی” در برابرش حقیر است. این‌جا، در این پهنه‌ی بی‌کران، رنج تنها میهمانی است که بی‌دعوت می‌آید و هرگز قصدِ رفتن ندارد؛ و ما، بازیگرانِ اجباریِ صحنه‌ای هستیم که دیالوگ‌هایش را پیش‌تر برایمان نوشته‌اند و گریزی از اجرای آن نیست