امشب شب قدر و به لب اقرار دارم من

امشب شب قدر و به لب اقرار دارم من

از معصیت ها یک دل بیمار دارم من

پرونده ای آلوده از کردار دارم من

در پیشگاه حضرت استغفار دارم من

از بنده ای گمراه ، امشب دستگیری کن

آقا به اشک چشم زینب دستگیری کن

پایین گرفتم پیش تو روی سیاهم را

گم کرده بودم در کویر خشک راهم را

شرمنده ام تکرار کردم اشتباهم را

چشم انتظارم ، پرده پوشی کن گناهم را

این شرمساری حاصل یک عمر عصیان است

ارحمنی ای رب کریم ، حالم پریشان است

از هر که امشب آمده غم بیشتر دارم

زیرا شب قدر است و اشکی مختصر دارم

گرد و غبار معصیت را روی سر دارم

از کارهایم من خودم بهتر خبر دارم

اندازه یک عمر از من معصیت دیدی

لب وا نکرده ، هر چه کردم را تو بخشیدی

این بزم را با مغفرت امشب مجلل کن

فعل بدِ من را به خوبی ها مبدل کن

کار مرا هم دست اربابم محول کن

روز قیامت لحظه ای من را معطل کن

شاید بیاید آنکه باید از نجف آید

بهر شفاعت باز شاه لوکشف آید

من را ببخشا جان آن آقا که مظلوم است

آن شیر مردی که ز حق خویش محروم است

دلتنگیِ زهرا ز رویش آه ، معلوم است

یک امشبی که میهمان ام کلثوم است…

…گاهی خدا را زیر لب تنها صدا میزد

گاهی میان اشک ، زهرا را صدا میزد

قرآن به سر گرفتم و گفتم : سلام عشق!

یعنی به جز حریم تو بر من حرام عشق

ترسم که در سماع کشانم قنوت را

آن جا که قبله گاه تو باشی ، امام : عشق !

با خون وضو بگیر و دو رکعت غزل بخوان

آن دم که اذن می دهد از روی بام عشق

از رکعت نخست در افتاده ام به شک

در سجده کفر گفته ام و در قیام عشق

سی پاره حضور تو را چله بسته ایم

قرآن به سر بگیر و بگو : والسلام عشق !