زمان بیرحمانه تمام ویترینها را غبارآلود میکند و اندا

زمان، بی‌رحمانه تمامِ ویترین‌ها را غبارآلود می‌کند و اندام و چهره را به چالش می‌کشد؛ اما در این میان، چیزی هست که کهنگی نمی‌شناسد و آن “جوهرِ شخصیت” است. وقتی سن بالا می‌رود، دیگر به دنبالِ کسی نمی‌گردیم که فقط “تماشایی” باشد، بلکه تشنه‌ی کسی هستیم که “فهمیدنی” باشد. درک و شعور، تنها دارایی‌هایی هستند که با بخشیدن، زیادتر می‌شوند و با گذشتِ سال‌ها، صیقل می‌خورند. در نهایت، آن‌چه یک رابطه را “مقدس” و ماندنی می‌کند، تقارنِ دو روح است، نه تناسبِ دو پیکر. ما به دنبالِ خانه‌ای می‌گردیم که درگاهش “اخلاق” و سقفش “فهم” باشد.