شبنم صبحگاهی، به طراوت آرزوهای کهنه، بر گلبرگهای پژمرده
شبنم صبحگاهی، به طراوت آرزوهای کهنه، بر گلبرگهای پژمردهی امید مینشیند. آسمان، بغضش را در ابرهای سنگین فرو میخورد و زمین، نفسهایش به شماره افتاده. در این سکوت پر از درد، تنها صدای گلهمندی باد شنیده میشود که قصهی دلتنگیها را نجوا میکند.
- ۱۶۷
- ۰۳ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط