کسی تو مدینه به یاری ما نمی رسه

کسی تو مدینه به یاری ما نمی رسه
چه قیامتیه ، صدا به صدا نمی رسه
یه طرف آتیش دل ، یه طرف آتیش هیزم
یه طرف گریه ما، یه طرف خنده ی مردم

در آتیش گرفته ، روی گل پر پر افتاد
بوسه های سرخ آتیش، رو چادر مادر افتاد
تنها امانت رسول خدا تو خطره
کسی نمی دونه ، تو دل بابا چه خبره

می کشن طنابی ، که بازوی بابام و بسته
یه طرف چهل نفر، یه طرف یک زن خسته
به عاقبت این حادثه نیگاه نمی کنه
هر چی میزنن ش علی رو رها نمی کنه