.

در سنی که باید دست‌هایمان نانِ روز را از تنِ جهان می‌برید و گرمای بودن را تقسیم می‌کرد، انگشت‌هایمان به چنگال‌های بی‌ثمرِ اضطراب تبدیل شد و کفِ دست‌ها، از بس که به درهای بسته کوبید، پوست‌پوست شد و خونِ رقیقِ التماس در خطوطش ماند.