یک غزل،یک آسمان یک شعر بی پایان وتو

یک غزل،یک آسمان یک شعر بی پایان وتو
باز هم دلتنگی واندوه  و گورستان وتو

قطره قطره می چکم،جاری شوم در باورت
سنگ قبری سرد هست وهق هق باران و تو

من پر از تنهایی  خویشم و یک آیینه درد
سایه هایی  که درونم می شود پنهان و تو

درد من درد قشنگی نیست داغ آتش است
و سقوط تلخ یک انسان  در تاوان و تو

یک نفر می پرورد این آتش پر شعله را
در درونم خانه کرده دوزخ وجدان و تو

خاطراتم را درون کوله بارم  بسته ام
آه باید رفت از این شهر سنگستان و تو

می روم اما کجا؟ تا مرد باشد درد هست
 باز هم حس غریب رفتن و زندان و تو ...!!!