خوب من!

خوب من!
هنر در فاصله هاست...
زياد نزديك به هم ميسوزيم و زياد دور از هم يخ ميزنيم.
تو ، نبايد آن كسى باشى كه من ميخواهم، و من نبايد آن كسى باشم كه تو ميخواهى.
كسى كه تو از من ميخواهى بسازى يا كمبودهايت هستند يا آرزوهايت.
من بايد بهترين خودم باشم براى تو.
و تو بايد بهترين خودت باشى و بشوى براى من.
خوب من،
هنر عشق در پيوند تفاوت هاست و معجزه اش ناديده گرفتن كمبودها...
زندگى ست ديگر
هميشه كه همه ى رنگ هايش جور نيست،
همه ى سازهايش كوك نيست،
بايد ياد گرفت با هر سازش رقصيد،
حتى با ناكوك ترين ناكوكش،
اصلا رنگ و رقص و ساز و كوكش را فراموش كن.
حواست باشد به اين روزهايى كه ديگر برنميگردد.
به فرصت هايى كه مثل باد مى آيند و ميروند و هميشگى نيستند.
به اين سالها كه به سرعت برق گذشتند،
به جوانى كه ميرود،
ميانسالى كه مى آيد،
حواست باشد به كوتاهى زندگى،
به بهارى كه رفت،
پاييزى كه دارد تمام ميشود كم كم،
ريز ريز،
آرام آرام،
نم نمك ،
زندگى به همين آسانى ميگذرد،
ابرهاى آسمان زندگى گاهى ميبارد گاهى هم صاف است.
هر جور كه باشى...