دنیا هم به رُخَت می کشد تناقض را وقتی که مهر با بی مهری آ

دنیا هم به رُخَت می کشد تناقض را وقتی که مهر با بی مهری آغاز می شود و پاییز با ظاهر فریبنده اش مرگ تدریجی را زیبا جلوه می دهد و تو عاشقانه به مرگ برگ ها و سقوط شان لبخند می زنی و با صدای خرد شدنشان از لذت ارضا می شوی و لحظه به لحظه بیشتر فراموش می کنی که خرده های زیر پاهایت روزی بوی نفس می داد!

دنیا بی رحمی را به زیبا ترین شکل به تو دیکته می کند و تو آرام آرام به صدای خرد شدن علاقه نشان می دهی و به لِه کردن و عبور کردن..

و عشق ورزیدن را....