هوش از سرم رفــت ای پری؛ تابِ تماشـا نیست

هوش از سرم رفــت ای پری؛ تابِ تماشـا نیست
گیسو پریشـــان کــرده ای ؛ تقصیر از مــا نیست

لطفــی که در گیســــو و ابروی لطیفـــت هست
در پرنیــان و مخمـــــل و در رخــتِ دیبـــــا نیست

لحن ات نمی گنجد در این نت های سُل لا سی
دو نیست و رِ نیست و می نیست و فا نیست

در وسعــتِ نــــامِ تو هــر هفت آسمان گم شد
نه... جمـــعِ چندین حــــرفِ محدودِ الفبا نیست

من مُــرده بودم زنـده ام کـــردی تو با سِحــــرت
سِحــری که در لیلـی و شیرین و زلیخا نیسـت

گفتند: جـــــز او را بـبـیــن؛ امــــا ندانســـتـنــد
این چشــم دیگر بر کسی غیر از تو بینا نیست

امروز دستــم را بگیــر ؛ آری همیــن امــروز...
در حکم دل، موکولِ این واجب به فردا نیست