گاهی وقت ها آنقدر دلت میگیرد که دلت میخواهد های های گریه

گاهی وقت ها آنقدر دلت میگیرد که دلت میخواهد های های گریه کنی اما امان از بغضی که شکستنش از کندن کوه هم سخت تر است...

 

گاهی وقت ها دلت از آدم های اطرافت میگیرد که دیگر انگار تنهاترین آدم روی زمینی....

 

و همان گاهی وقت ها تمام بغض هایت را با آب دهانت به سختی قورت میدهی تا مبادا همان آدم هایی که باعث دل گرفتگی ات شدند بفهمند..که حوصله توضیح دادن نداری...

 

آنوقت به جای آنکه در مقابلشان اشک بریزی ودلتنگی ها ودرد ودل هایت را بگویی فقط میگویی خوبم و در تمام لحظات لبخندیمصنوعی بر لبهایت میزنی...

 

زیرا نه تنها تسکینت نمیدهند بلکه با نگاه ها وکلماتی که بر زبان می آورند آتش دلت را شعله ور تر میکنند...زندگی من پر از این گاهی وقت هاست..ومن آن وقت هارا فقط با خدایم قسمت میکنم..

 

زیرا که فقط او میتواند گوش کند و قضاوت اشتباه نکند,گوش کند وتسکینت دهد,گوش کند و بگذارد بر روی شانه هایش هر چقدر که میخواهی بباری,گوش کند و بجای حرف هایی که حالت را خراب تر میکنند بگوید ناراحت نباش من هستم..

 

آری من آن گاهی وقت هارا با خدایم قسمت میکنم...

 

خدایی که عاشقانه دوستش دارم ومیدانم بیشتر از هر کس من را دوست دارد...خدایی که در تمامی لحظات با تمام وجود حسش کردم..

 

خدایی که واقعا در بین هق هق هایم دستش را بر شانه ام حس کردم..

میخواهم به جای آن گاهی وقت ها که در زندگی ام پر است تمام وقت هایم را با خدایم قسمت کنم..

 

من خدایم را دارم..