.

.
همه که ساده نمی‌میرند. دانه‌هایی هم هستند که در خود، آفتاب و آب دارند. در خود ریشه می‌دوانند. لِه که بشوند، تنها که بمانند، رنج که ببینند، کُند می‌شوند اما یک روز از پوسته‌هاشان بیرون می‌زند جوانه‌ها و در خاک می‌خزد