تو هیچ چیزی از زندگی من نمیدانی...

تو هیچ چیزی از زندگی من نمیدانی...
فقط نگاه به خنده ها و شوخی هایم میکنی و پیش خود میگویی فلانی بی غم است...
وقتی هم میگویم دلم از این زندگی گرفته نیشخند میزنی و میگویی آخر آدمِ سرخوش
تو از هفت دولت آزادی،بی غم این روزگار هستی،دل امثال شماهم مگر میگیرد...
ببین جانم...
همه آدمها که یک شکل نیستند
یکی مانند تو کوچکترین غصه ای در زندگی ات داشته باشی جار میزنی که ای ملت یکی به دادم برسد که مُردم و دیگر توان زندگی کردن ندارم ...
اما یکی ام مانند من است که هر چه روزگار بیشتر به او زد خنده ها و شوخی هایش بیشتر شد و اجازه نداد هیچ یک از این جماعت از دردهایش با خبر شوند و اتفاقا صدای خنده هایش را بلند تر کرد تا همه گمان کنند به قول شما بی غم است...
چون به او ثابت شده اوج کمک این جماعت برای درد های او یک سر تکان دادن و اظهار تاسف است...
پس عزیز جان...
هر زمان خواستی نام بی غم و سرخوش را بر کسی بگذاری
ابتدا کمی از زندگی اش،از درد هایش از او بپرس سپس او را قضاوت کن و هر نامی که دلت میخواهد برای او بگذار....