تولدی که صاحبش مزاری ندارد…

تولدی که صاحبش مزاری ندارد…
همین، خودش یک دلتنگی عمیق می‌سازد.
کسی که نبودنش را نمی‌شود لمس کرد،
چون جایی نیست سر بگذاری و بغضت را آرام کنی؛
اما همین بی‌نشانی،
همین بی‌مزاری،
او را شبیه ستاره‌ها کرده؛
حاضر،
اما دست‌نیافتنی.
تولدش که می‌رسد
نه شمع داریم،
نه سنگی برای تکیه دادن…
فقط دلی می‌ماند
که آرام زیر لب می‌گوید:
«تو جایی در خاک نداری،
چون تمامِ مزارت
درون دل ماست.»