روزی امید خواهد رویید

روزی امید خواهد رویید
از دلِ خاکي که آباد آفریده شد؛
من امیدوارم هنوز به صلحی که
در جهانمان خواهد تپید،
به رقصِ نور و آفتابِ آرامشی که خواهیم دید،
همان گونه که یقین دارم
به سبز شدن بعد از هر زمستانی..


می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان
دفتر دوران ما هم بایگانی می کند

#شهریار
#شعر_فارسی
#شعر_و_ادب_فارسی
دیدگاه ها (۰)

من بسیار صبور بودمدر عشقِ تو از بسیار هم بیشتر...میپرسی حاصل...

امروز که غرق در آسمان بودم به مفهوم جالبی برخوردم!«کم نیاورد...

نوستالژی از این حرفا ..

من از چیزهای کوچیک لذت میبرم آب روان، ابرهای تو آسمون بوی جن...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط